โปรดอัพเดตเบราว์เซอร์

เบราว์เซอร์ที่คุณใช้เป็นเวอร์ชันเก่าซึ่งไม่สามารถใช้บริการของเราได้ เราขอแนะนำให้อัพเดตเบราว์เซอร์เพื่อการใช้งานที่ดีที่สุด

ไขปริศนาสุนัขพันธุ์ใหญ่แก่เร็ว วิจัยชี้ยีนกระโดดทำเซลล์เสื่อม

TNN ช่อง16

เผยแพร่ 12 ชั่วโมงที่ผ่านมา
นักวิจัยจาก ม.แอริโซนาสเตต (ASU) ค้นพบกลไกพันธุกรรม 'ยีนกระโดด' และ DNA Methylation ที่อธิบายสาเหตุสุนัขพันธุ์ใหญ่แก่เร็วและอายุสั้นกว่าพันธุ์เล็ก หวังต่อยอดชะลอวัยในอนาคต

นักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต (Arizona State University: ASU) ประเทศสหรัฐอเมริกา ค้นพบกลไกทางพันธุกรรมที่อาจช่วยอธิบายว่า ทำไมสุนัขพันธุ์ใหญ่จึงแก่เร็วและมีอายุขัยสั้นกว่าสุนัขพันธุ์เล็ก ทั้งที่โดยทั่วไปสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ เช่น ช้างและวาฬ มักมีอายุยืนยาวกว่าสัตว์ขนาดเล็ก
โดยกลไกทางพันธุกรรมดังกล่าว อาจเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงของระบบควบคุมการทำงานของดีเอ็นเอ โดยเฉพาะการควบคุมชิ้นส่วนสารพันธุกรรมที่เรียกว่า ยีนกระโดด ซึ่งมีแนวโน้มสูญเสียการควบคุมเร็วกว่าในสุนัขพันธุ์ใหญ่ และอาจมีส่วนทำให้เซลล์เสื่อมสภาพตามวัยเร็วขึ้น
⬛️ วิเคราะห์ข้อมูลสุนัข 894 ตัว เพื่อค้นหาสาเหตุความชรา
คณะนักวิจัยศึกษาข้อมูลจากสุนัขจำนวน 894 ตัว ภายใต้โครงการศึกษาความชราในสุนัข (Dog Aging Project) โดยตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมและกระบวนการที่เรียกว่า DNA Methylation ซึ่งเป็นกลไกที่ช่วยควบคุมการทำงานของยีนโดยไม่เปลี่ยนแปลงรหัสพันธุกรรมเดิม
กระบวนการนี้เปรียบเสมือนสวิตช์ที่ช่วยเปิดหรือปิดการทำงานของยีนบางส่วน เมื่อสัตว์มีอายุมากขึ้น รูปแบบการควบคุมดังกล่าวจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป นักวิทยาศาสตร์จึงสามารถนำข้อมูลเหล่านี้มาใช้ประเมินอายุทางชีวภาพของสัตว์ และศึกษาว่าเซลล์กำลังเสื่อมสภาพเร็วหรือช้าเพียงใด
ผลการศึกษาพบว่า สุนัขพันธุ์ใหญ่มีการเปลี่ยนแปลงของระบบควบคุม DNA เร็วกว่าสุนัขพันธุ์เล็ก ซึ่งอาจเป็นหนึ่งในคำอธิบายว่าเหตุใดสุนัขขนาดใหญ่จึงมีความเสี่ยงต่อโรคที่เกี่ยวข้องกับวัยเพิ่มขึ้น และมีอายุขัยเฉลี่ยสั้นกว่า

⬛️ ยีนกระโดด อาจเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้สุนัขแก่เร็ว
สิ่งที่นักวิจัยให้ความสนใจเป็นพิเศษคือชิ้นส่วน DNA ที่เรียกว่า LINE1 ซึ่งอยู่ในกลุ่มสารพันธุกรรมที่สามารถสร้างสำเนาของตัวเองและแทรกเข้าไปยังตำแหน่งอื่นในจีโนมได้ จึงมักถูกเรียกว่า ยีนกระโดด
ตามปกติ ร่างกายมีกลไกควบคุมไม่ให้ชิ้นส่วนดีเอ็นเอเหล่านี้ทำงานมากเกินไป เพราะหากเกิดการเคลื่อนย้ายหรือแทรกตัวในตำแหน่งที่ไม่เหมาะสม อาจรบกวนการทำงานของยีนและสร้างความเสียหายต่อเซลล์ได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อสุนัขมีอายุมากขึ้น ระบบควบคุมดังกล่าวจะค่อย ๆ อ่อนแอลง โดยผลการศึกษาพบว่า พื้นที่ของจีโนมที่เกี่ยวข้องกับ LINE1 มากกว่าร้อยละ 40 มีระดับ DNA Methylation ลดลงตามอายุ ที่สำคัญ สุนัขพันธุ์ใหญ่มีอัตราการลดลงของ DNA Methylation บริเวณ LINE1 เร็วกว่าสุนัขพันธุ์เล็กประมาณร้อยละ 35 ต่อปี ซึ่งเป็นความแตกต่างที่อาจช่วยอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างขนาดตัวกับความเร็วในการแก่ชรา
⬛️ อายุทางชีวภาพอาจบอกความเสี่ยงการเสียชีวิตได้
นักวิจัยยังพบว่า สุนัขที่มีอายุทางชีวภาพสูงกว่าอายุจริง มีแนวโน้มเผชิญความเสี่ยงต่อการเสียชีวิตเพิ่มขึ้น โดยอายุทางชีวภาพในที่นี้หมายถึงระดับความเสื่อมของร่างกายที่ประเมินจากการเปลี่ยนแปลงของดีเอ็นเอ ไม่ใช่จำนวนปีที่สุนัขมีชีวิตอยู่ โดยผลการศึกษาครั้งนี้ช่วยให้เห็นความเชื่อมโยงในระดับโมเลกุลระหว่างขนาดตัวของสุนัขกับอายุขัยได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
นอกจากนี้ นักวิจัยยังพบความแตกต่างของรูปแบบความชราที่เกี่ยวข้องกับขนาดตัว เพศ และช่วงวัยของสุนัข รวมถึงการเปลี่ยนแปลงบางส่วนบนโครโมโซม X ซึ่งยังจำเป็นต้องศึกษาเพิ่มเติมเพื่อทำความเข้าใจกลไกเหล่านี้ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

⬛️ อาจนำไปสู่แนวทางชะลอวัยในสุนัขและมนุษย์
นักวิทยาศาสตร์มองว่าการศึกษาความชราในสุนัขมีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจสุขภาพของมนุษย์ด้วย เนื่องจากสุนัขเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมใกล้ชิดกับมนุษย์ และเผชิญปัจจัยด้านอาหาร การใช้ชีวิต และสิ่งแวดล้อมบางอย่างร่วมกัน
หากนักวิจัยสามารถอธิบายได้ชัดเจนขึ้นว่า การสูญเสียระบบควบคุมยีนกระโดดมีส่วนทำให้เซลล์เสื่อมสภาพอย่างไร ก็อาจนำไปสู่การพัฒนาแนวทางรักษาที่ช่วยลดความเสียหายของเซลล์และยืดช่วงเวลาที่สัตว์มีสุขภาพดีได้ในอนาคต
อย่างไรก็ตาม งานวิจัยครั้งนี้เป็นการค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงของดีเอ็นเอกับความชรา ยังไม่ได้พิสูจน์ว่าการสูญเสียการควบคุม LINE1 เป็นสาเหตุโดยตรงที่ทำให้สุนัขพันธุ์ใหญ่มีอายุสั้น และยังไม่มีวิธีรักษาที่ได้รับการยืนยันว่าสามารถชะลอวัยด้วยกลไกดังกล่าวได้
การค้นพบนี้จึงถือเป็นอีกก้าวสำคัญในการทำความเข้าใจว่าเหตุใดสุนัขแต่ละสายพันธุ์จึงมีอายุขัยแตกต่างกัน และอาจช่วยเปิดทางไปสู่การศึกษากระบวนการชราภาพของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม รวมถึงมนุษย์ในอนาคต
งานวิจัยนี้มีชื่อว่า "การเปลี่ยนแปลงทางเอพิเจเนติกส์และความผิดปกติของยีนกระโดดที่สัมพันธ์กับอายุขัยสั้นลงของสุนัขขนาดใหญ่" โดยนักวิทยศาสตร์ เบลส แอล. มาริเนอร์ (Blaise L. Mariner), ไบรอานาห์ เอ็ม. แม็กคอย (Brianah M. McCoy) และคณะ มหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต (Arizona State University) สหรัฐอเมริกา ร่วมกับเครือข่าย Dog Aging Project ตีพิมพ์ในวารสาร Science เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2026

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

ดูข่าวต้นฉบับ
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...
Loading...